گزیده

▪ ▪ ▪ ▪ ▪ ▪

 

     فهرست چشم انداز 82 صفحه اول |  بايگاني سال 1392 |    

 چشم انداز ایران - شماره 81 دي و بهمن 1392

سه صدایی که باید نادیده بگیریم

منبع: فارن پالیسي (16 اکتبر 2013، 24 مهر 1392)

استفن والت( استاد روابط بین الملل دانشگاه هاروارد)

برگردان : هادی عبادی

هم‌اکنون که این مقاله را می‌نویسم، مذاکره‌کنندگان ایرانی و امريكایی به همراه اعضای دیگر گروه 1+5 درحال ملاقات در ژنو هستند تا درباره مناقشه هسته‌ای بحث کنند که باعث جدایی ایران و این دولت‌ها برای دورانی طولانی شده است. مسائل اصلی اینها هستند: 1) ایران مایل است تا چه میزان از ظرفیت هسته‌ای خود را متوقف کند، 2) چشم‌انداز بازرسی‌های بین‌المللی از تأسیسات هسته‌ای باقیمانده و 3) سرعت رفع تحریم‌هایی که ایالات‌متحده و دیگران بر ایران تحمیل کرده‌اند.

کالین کال و علیرضا نادر در مقاله‌ای به این نکته مهم پرداخته‌اند که مطرح‌کردن رؤیای موهوم «تعلیق کامل غنی‌سازی» صرفاً باعث شکست آخرین دور مذاکرات خواهد شد. اگر اوباما و تیم او خواستار موفقیت هستند، باید صداهای متعددی را نادیده بگیرند که مطالبات غیرواقعی یا استراتژی‌های مذاکراتی غیرعاقلانه را پیشنهاد می‌دهند. چنین صداهایی را باید نادیده گرفت، چرا که حاصل آنها در بیش از یک‌دهه اخیر چیزی جز شکست کامل نبوده است. ایران در سال 2000 میلادی هیچ سانتریفیوژ در حال فعالیتی نداشت ولی اکنون دارای 19000 سانتریفیوژ است. به‌طور خلاصه باید گفت موضع‌گیری سختگیرانه مبتنی بر تهدید، تحمیل تحریم و اصرار بر اینکه ایران همه مطالبات ما را برآورده کند، نتیجه معکوس داده و امروزه ما را در وضعیت بدتری قرارداده است .

اولین و مهمترین صدایی‌که باید نادیده گرفته شود، دولت اسراییل است که همچنان اصرار می‌ورزد که باید ایرانی‌ها را مجبور کرد تا همه برنامه غنی‌سازی خود را از بین ببرند. اگر اجازه دهیم که تل‌آویو نظرات خود را به ما دیکته کند، شکست خود را در مذاکرات تضمین کرده‌ایم.

دومین موردی که باید ذکر شود، گروه دو حزبی از سناتورهایی هستند که هفته گذشته نامه‌ای سرگشاده به اوباما نوشتند. این سناتورها علاوه بر تکرار سخنان پیش‌ پا افتاده‌ای همچون «استفاده از زور» و توصیف «برنامه تسلیحات هسته‌اي ایران» (که به اعتقاد جامعه اطلاعاتی امريكا وجود ندارد)، از اوباما خواستند که تعلیق کامل غنی‌سازی ایران را در قبال تعلیق تحریم‌های جدید امريكا مطرح کند. به عبارت دیگر ایران باید مهمترین خواسته ما را برآورده کند، در عوض ما به‌طور بخشنده‌ای فقط تحریم‌های جدید اضافه نکنیم! این ایده جدی به نظر نمی‌رسد و به شدت تعجب‌آور است که از کنگره امريكا مطرح می‌شود.

سومین گروه، لابی‌هایی همچون JINSA  و اتحاد علیه ایران اتمی هستند. هفته گذشته گروه اول بیانیه‌ای منتشر كرد، دوباره مطالبات ایالات‌متحده را مطرح کرد و پیشنهاد داد که امريكا فشار خود را بر ایران افزایش دهد. از نظر آنها بهترین روش برای نیل به موفقیت، تحمیل تحریم‌های بیشتر و تهدید ایران به حمله نظامی از طرف امريكا یا اسراییل است.

به‌طور خلاصه باید خاطرنشان کرد که رویکرد سختگیرانه نسبت به ایران همچنان بر دستیابی به اهداف حداکثری برای ما و امتیاز ناچیز به ایران پافشاری می‌کند. این رویکرد همچنان تحریم‌ها و تهدید نظامی را به‌عنوان تنها راه برای متقاعدکردن ایران برای رهاکردن برنامه هسته‌ای خود ـ اگرچه نه همه این برنامه، بلکه اکثر آن ـ تلقی می‌کند. این رویکرد با توجه به زرادخانه اتمی ایالات‌متحده به شدت ریاکارانه است. دستگاه سیاست خارجی ایالات‌متحده باید به تصمیم‌گیری‌های یک‌دهه قبل خود نظری بیفکند و حداقل رویکرد متفاوتی را مد نظر قرار دهد، هر چند به نظر می‌‌رسد که این اقدام برای ما آسان نباشد.

 

 

     |  فهرست چشم انداز 82 |  صفحه اول  |  بايگاني سال 1392 |